Clapton Pissed On
Zal ik ooit over mijn ergste nachtmerries durven schrijven?
Niet nu.
Nee, niet nu ik niet kan slapen. Niet nu ik de afgelopen dagen elke nacht wakker lig.
Althans.
In mijn dromen. Of, liever gezegd, in mijn nachtmerries.
Geen oog doe ik dicht. Klaarwakker ben ik. De nachten slepen zich voorbij. Ik zie de wijzers van de klok elke seconde wegtikken. Slopend.
“Nou nou, wat een warm welkom.”
Zachtjes Arjan duwt Jessica van zich af om zich met moeite los te maken uit haar omhelzing. Dit is hij niet van haar gewend. Ze lijkt in niets meer op de weliswaar altijd vrolijke Jessica, maar iemand die toch altijd erg geremd was geweest wanneer het op lichamelijkheid aan kwam. Hij voelt zich er ongemakkelijk onder worden. Het lukt hem niet haar lang in de ogen te kijken.
Ze voelde hoe Arjan toegaf onder haar zoenen. Hij was geen spat veranderd. Nog altijd als was in haar handen. Er viel helemaal niets meer te merken van zijn aanvankelijke tegenstribbelen. Hij had zich terug laten zakken en stond met zijn rug geleund tegen de kapstok. Zijn armen had hij om haar achterste geslagen. Verder maakte hij geen aanstalten. Ook dat was hetzelfde gebleven. Tijd voor actie.
kwestie van het juiste gereedschap…
Centennial Theme by One by Four Studio. Powered by Tumblr.